کوچک تر که هستیم، هنوز خدا را به خاطر داریم و دل مان پاک است؛ پاکِ پاک …

دعای مان بالا می رود، زبان مان قاصر نشده هنوز. سرمایه ای داریم که روح سبک مان است.

هر چه می گذرد، اگر از جیب بخوریم، کم کم می شویم فقیر. دل مان سنگ می شود، خیلی چیزها یادمان می رود، اول از همه خدا. بعد هم یادمان می رود شیطان دشمن است. کم کم آواره می شویم و آخر سر هم خودمان را گم می کنیم.

 

کسی مرا ندیده؟

دلم هوای آفتاب می کند
برچسب گذاری شده در:

یک نظر برای “دلم هوای آفتاب می کند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

15 − نه =