جهادی و تهران

جهادي در تهران هم
ادامه خواهد داشت.

وقتي
موقع خرج كردن به ياد كساني باشي كه پولي در جيب ندارند.
وقتي موقع غذا خوردن به ياد كساني باشي كه
شبها گرسنه مي خوابند.
وقتي موقع بازي به ياد كساني باشي كه حسرت
داشتن اسباب بازي تا آخر عمر آزارشان مي دهند.
وقتي موقع درس خوندن توي مدرسه به ياد هم سن و
سال هاي خودت باشي كه توي كلاس هاي سرد و
شلوغ
سه نفري روي نيمكت نشستن و بعضي هاشون درسشون از من و تو بهتره.
وقتي موقع درس دادن به ياد كساني باشي كه بدون
هيچ امكاناتي توي مدارس روستاها تدريس مي كنن و حتي براي پلي كپي دادن هم امكانات
ندارن.
وقتي موقع مريضي به ياد كساني باشي كه براي رسيدن به درمانگاه صبح زود بايد سوار
تنها ميني بوس روستا بشن و تا عصر هم منتظر باشن تا با همون ميني بوس برگردن.
جهادي فراموش شدني نيست. اگر سرت حسابي شلوغ هم باشه، حداقل كمي به ياد روزهايي از
عمر خودت كه توي روستاهاي وطن گذروندي باشي؛ يا به ياد سال تحويل هايي كه با
خانواده ي بزرگت – با مردم ايران – بودي …
اگر اين طور باشي حتي زرق و برق تهران هم نمي تواند جهادي را در ذهنت كمرنگ كند. جهادي در تهران هم ادامه دارد …

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 دیدگاه دربارهٔ «جهادی و تهران»

  1. سلام.
    سال پيامبر اعظم بر شما هم مبارک باشه.
    به غربت خوش اومدي اخوي
    حتي اگر توي تهران نباشيم ممکنه تهراني بشيم… و حتي اگر توي تهران باشيم مي تونيم تهراني نباشيم… ولي اين دومي خيلي سخته…
    يا حق

  2. مي خواستم بگم اين تيک به خاطر داشتن اطلاعات رو با چه کدي بايد درست کرد… اما کل اگر طبيب بودي…
    اخوي سايتت تيک نداره… يعني تيک داره اما تيکش خرابه.
    يا حق مجدد

  3. سلام…
    اولا سال نو مبارک.
    ثانيا جهادي کار هرکسي نيست.
    و در آخر حرف دل ميزني اي دوست.ولي نميدونم چرا اينقدراين روح سرکش ما فراز و نشيب داره؛پس من محتاج دعاي شمايم.يا حق

پیمایش به بالا