این روزها که گذشت و می گذرد، روزهایی است – برای بعضی ها – پر تب و تاب. روزهایی که همه یاد معلم هایشان می افتند. بعضی ها با هیکل گنده شان دوباره می روند مدرسه و مثل بچگی هاشان می روند دم دفتر دبیران می گویند « آقا اجازه! روزتان مبارک »

معلمان سن و سال داری هم که جوانی شان را گذاشته اند برای گنده شدن این بچه های قدیم، هم ذوق می کنند از برومندی این نوگلان سابق، هم غصه شان می گیرد از دیدن گذر عمر و پیری خودشان و زجرهایی که با معلم شدن و معلم ماندن چشیده اند. شاید هم کمی گریه کنند؛ گاهی همان جا جلوی چشم این آقایان رشید فعلی، گاهی هم در گوشه ای دنج و خلوت.

اما این گریه نه از روی خوشحالی است برای دیدن دوباره بچه هاشان، نه از حسرت گذر ایام و نزدیکی به آخر خط . . . این گریه را فقط باید معلم باشی تا بفهمی.

این روزها که گذشت و می گذرد، روزهایی است که بارها تا همین صفحه ی « نوشته ی جدید » آمدم تا بنویسم از اتفاقاتی که دوست دارم برایم ثبت شود و بعدها مرورشان کنم، اما نمی دانم چرا دستم به نوشتن نرفت و به جای «ارسال »، روی « خروج » کلیک کردم.

اما امروز، « سید مسعود » بعد از حدود بیست و یک ماه وبلاگش را به روز کرد. با یکی از همان مطالبی که فقط بعضی ها باید بفهمند و بقیه سر کار خواهند ماند اگر سعی کنند خود را مخاطبش جا بزنند.
من هم سعی کردم سر کار نمانم البته . . . اما نوشته هایش مرا برد به آن روزهای سخت . . .

« سید مسعود » را اول بار، سلمان دیده بود در دنیای مجازی. گذشت تا بعدها شدیم رفیق. اما ظاهرا رسم نیست معلم و دانش آموز رفیق شوند در مدرسه ی ما؛ البته من هیچ وقت معلمش نبودم. « سید مسعود » هم همیشه نگاهش به من نگاه یک فرد عادی جامعه به یک عنصر اطلاعاتی بود تا یک رفیق. هر قدر هم سعی کردم از توهم و تخیل بیرونش بکشم، کارساز نشد. حتی الان هم که دارد این مطلب را می خواند، فکر می کنم در پس ذهن شلوغش، تصویر یک زانتیای مشکی به صورت اسلاید پخش می شود!

اما بعد از فارغ التحصیلی شان، قسمت نشد « سید مسعود » را بیشتر ببینم. شاید خودش فکر کند چون سر من شلوغ شده، این مدت کمتر همدیگر را دیده ایم، اما شما که غریبه نیستید، دلیل اصلی اش، این است که آقای « سید مسعود » حسابی انس گرفته با تنهایی. دلیل اصلی ترش هم که با اینکه شما غریبه نیستید، نمی خواهم و نباید ماجرایش را برای تان تعریف کنم این است که من را هل دادند در ماجرایی که یک سرش « سید مسعود » بود و من دست و پا زدم و می زنم که از این ماجرا دور بمانم و چون – همانطور که عرض شد – « سید مسعود » هم سری در این ماجرا دارد، لاجرم از او هم دور مانده ام.

حالا دنیا رسیده به جایی که « سید مسعود » گله می کند از سر شلوغی من و فراموشی شاگردان و دلتنگی دیدار شصت و هفت مردی که همه مان می شناسیم شان و غریبه ها هم نمی دانند کی هستند و کجا باید دنبال شان گشت. ( انصافا هم معیار خوبی داریم برای تشخیص غریبه های جمع مان! )

حالا هم که قصد دارم « ارسال » را بزنم، باز هم بدم نمی آید بروم سراغ « خروج » و کل « صفحه مدیریت » را کأن لم یکن تلقی کنم . . . اما چه کنم که دوست ندارم سلام « سید مسعود » را بی جواب گذاشته باشم.

امیدوارم هرجا هست و خواهد بود، سلامت باشد و سلامت باشد و سلامت باشد و پیروز
مثل آرزویی که برای تمام بچه هایی که بچگی شان تمام طول زندگی ام را پر کرده، دارم

سیدِ خدا
برچسب گذاری شده در:     

8 نظر در مورد “سیدِ خدا

  • ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۶:۵۵ ب٫ظ
    لینک ثابت

    نمیدونم شما دبیرستان هستید یانه(احتمالا هستید) یا من بتونم بیام اونجا یا نه(ایشالا ۱۰۰%میام)ولی در هر صورت دوره ۳۴ هم تو راهنمایی تموم شد،تمومشد،اونم با کلی حسرت واسه ی من،در هر صورت ایشالا از طریق ایمیلم که شده سعی می کنم بعد از دبیرستان هم که شده،دوست خوبی که یه حریم هایی رو هم رعایت می کنه باشم براتون،همونطور که اینکارو برای بعضی معلما کردمو ایشالا ادامه میدم،به قول آقای حاجی ابراهیمی که تو آخرین مشاوره بهم گفتند دنبال بادگاری باش برای خودت از دوره ی ۳۴.

    تقصیر خودتونه،پست بلند،نظر بلندم میخواد.
    از طرف من هر وقت آقای بابایی(سایت) رو دیدید بگید اونروز نزاشتید من آهنگ بزارم !ببینید چه عکس العملی نشون میدن!:)

    پاسخ
  • ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۹:۰۱ ق٫ظ
    لینک ثابت

    اگه لایق شاگردی تون بوده باشم منم روز معلم رو بهتون تبریک می گم هر چند شما برام بزرگتر از یه معلم هستین.

    التماس دعا
    یا علی

    پاسخ
  • ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۹:۰۷ ق٫ظ
    لینک ثابت

    زانتیای مشکی یا آردی یشمی؟ چه فرقی می کند؟
    اون روزی حسین خاطره اش رو دوباره یادآوری کرد کلی خندیدیم!

    کجاست اون حاجی؟ کجاست اون سید؟

    پاسخ
  • ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۴:۵۱ ب٫ظ
    لینک ثابت

    سلام
    روزت مبارک معلم

    پاسخ
  • ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۳:۰۸ ب٫ظ
    لینک ثابت

    سلام معلم عزیز
    با تبریک روز معلم و هفته ی معلم به شما
    آدرس جدید سایت بنده :citna.orq.ir

    پاسخ
  • ۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۱:۱۹ ق٫ظ
    لینک ثابت

    بغض… با آدم حرفها دارد، که در اشک نمایان می شود. ای معلم من، بیا و ببین این دلتنگی ها را، این تنهایی ها را. الان که می نویسم سرتاسر وجودم را فرا گرفته…
    از طرف شاگردی که به تو سلام کرد. سلامی که آن شب به ماه آن مهتاب کرد…
    یا علی

    پاسخ
  • ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ۵:۰۱ ب٫ظ
    لینک ثابت

    دلیل اصلی ترش هم که با اینکه شما غریبه نیستید، نمی خواهم و نباید ماجرایش را برای تان تعریف کنم این است که من را هل دادند در ماجرایی که یک سرش « سید مسعود » بود و من دست و پا زدم و می زنم که از این ماجرا دور بمانم و چون – همانطور که عرض شد – « سید مسعود » هم سری در این ماجرا دارد، لاجرم از او هم دور مانده ام…

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست + نه =