• بسم الله الرحمن الرحیم

کاش روزی عدالت هم رسوا می شد …

عدالت يعني اين‌که وقتي آتشي درست مي‌شود، تر و خشک با هم بسوزند.
اين را وقتي فهميدم که ديدم شورا هم در تصميماتش از اين اصل اصيل استفاده مي‌کند.
اگر هم خوب فکر کني به درستيش پي مي‌بري. اصلا مگر ما در اين عمر کوتاه‌مان چقدر وقت داريم که سعي کنيم وقتي آتش راه‌مي‌اندازيم، تحقيق کنيم و ببينيم تر کدام است و خشک کدام. چون وقت نداريم و احتمالا حسش هم نيست! بگذار همه بسوزند. به زور هم که شده نمي‌گذاريم به کسي بربخورد.
خسته شدم از بس ادبي شد؛ اميدوارم کسي به دل نگيره. اما اين واقعيتي است که در روابط انساني! زياد مي‌بينيم. آقا محمد هم يادش باشه، يه نمونه‌اش رو تجربه کرده. خيلي وقت‌ها ما تصميم مي‌گيريم. اگه تصميم براي خودمون باشه که به خودمون مربوطه! اما اگه تصميم‌مون در مورد دارزدن يه عده باشه که بقيه عبرت بگيرن خيلي فرق مي‌کنه. اصل کار خيلي خوبه. چون بالاخره عبرت بايد باشه! اما اين‌که اون گروهي که قراره آويزون بشن از دروازه‌ي شهر، بي‌گناه باشن يا گناهکار تحقيق مي‌خواد. نمي‌شه که حسي تصميم گرفت. بدون دادستان و وکيل مدافع و …
سعي کنيم تو تصميمات‌مون مرتکب اين غلط‌ها* نشويم. اگر هم شديم مي‌تونيم سعي کنيم بيشتر در مورد تصميمات بعدي فکر کنيم. مخصوصا جوون‌ها که وقت بيشتري دارند و بيشتر در روابط انساني مهارت دارند.
* غلط ها: کارهاي اشتباه. لطفا به هيچ‌وجه سوء برداشت نکنيد!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *