• بسم الله الرحمن الرحیم

روزی از نو

بعد از چند ماه استراحت و پنجه در پنجه ی روزگار گذاشتن، روزگار امانی داده تا باز هم با خودم درد دل کنم و از مزایای وبلاگ نویسی بهره مند شوم.

اولین بار نیست که وبلاگ را مدتی رها می کنم یا تلفن همراهم را چند روز خاموش می کنم یا دوربینم را در کمد می گذارم و سراغش نمی روم. هر از چند گاهی این ترک کردن ها خوب است و دوست داشتنی.

ان شاءالله سر خودم و شما را بیشتر از قبل درد خواهم آورد با درد دل های رسوب کرده ی این چند ماه …

یک کامنت:

  1. احوال آلفردو چطور است استاد؟
    و البته فینگیل!
    چند روز پیش از جلوی مفیدستان می گذشتم، گفتم بسته پفکی بگیرم بیایم بشینیم در سایت به نوش کردن…
    نمی دانم چرا نشد!!!

    ارادت بسیار

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × 2 =

تائید دیدگاه فعال است. دیدگاه شما ممکن است کمی طول بکشد تا ظاهر شود.